In een klein bruin café (2018)
De woorden vervliegen
Zijn alleen bestemd voor ons twee
Bestaan niet meer,
Maar grijpen zich vast in mij
Sprakeloos
Machteloos
De pijn benauwd
Een verdriet dat ik niet kende
Ik denk terug aan ons lied,
Hoewel jij het nooit kende
‘Is dit nu later’?
Is dit nu de verzwegen waarheid?
De woorden graven dieper
Ik wil de pijn op mij nemen
Geef het aan mij
Maar deze kinderlijke gedachten helpen niet
Was het anders geweest
Als ik zo lang geleden had geweten
Wat ik nu weet?
Had ik het kunnen voorkomen?
Nu jaren later zitten we hier
Zo veel tranen niet gedeeld
Al het geluk lag voor ons
Maar onze jeugdigheid haalde ons in
Deze weg moet ik niet gaan
Ken hem te goed
Weet waartoe zij leidt
En kan de vragen niet meer aan
Het neemt ook weg van de pijn die jij kent
Die zal nooit de mijne zijn
En het eigen maken
Doet af aan wat jij voelt
Maar wat ik voel kan ik niet negeren
De woorden, zo vluchtig
Liggen zwaar op mijn maag
Zullen dagenlang vreten
Ik kijk in jouw ogen en zie
Je bent nu een vrouw
Maar ik zie het meisje
Dat alles voor mij was
Ondanks alles wat is gebeurd
De oneerlijkheid, alle pijn
Daar zit je,
Nog steeds mijn meid.
Langzaam verandert de toon in mijn hoofd
Trots en pijn vermengen
Hoe krijg je het voor elkaar
Zo veel sterker dan ik
Zo meteen ga je terug
Naar jouw intense geluk
Dat met zo veel pijn komt
Hoe doe je het?
De woorden verhardden
Ik heb er geen vrede mee
De woede blijft branden
Maar als jij verder gaat, moet ik dat ook
Terwijl jij praat heb ik maar een gedachte
Heel de wereld bereikbaar
En dagelijks lezen wij over helden
Mijlenver hiervandaan
Maar nu hier voor mij
Zo ontzettend dichtbij
Zit een echte heldin
Hier…
in een klein bruin café
© Johannes Meyers, 2018
