2005
Voor de oorsprong van JohannesMeyers.com moeten we terug naar 2005. Ik ben net begonnen met mijn studie filosofie en vorm met een tweetal vrienden de band ‘a priori’. Ik ben de zanger (in naam, want zingen doe ik niet) en schrijf de (song-)teksten. Omdat ik tijdens mijn middelbare schooltijd in het buitenland woonde filosofeer/verwonder/analyseer/denk/droom ik in het Engels. De teksten zijn dan ook in het Engels. De eerste schrijf ik voor een vriendin die op dat moment niet zo lekker in haar vel zit: ‘Me in Me’.
Het blijft niet bij die ene tekst. In de jaren die volgen schrijf ik veel gedachten en gevoelens van mij af in teksten. Overal liggen papiertjes, bierviltjes en schriften vol met teksten (altijd spannend met verhuizingen of alles meekomt). Soms zijn ze luchtig, soms zijn ze zwaar. Altijd gaat het over wat mij bezighoudt en het opschrijven helpt mij. Geeft rust in mijn hoofd.
2010
We zijn vijf jaar verder. De band is opgeheven (we hebben nooit op het podium gestaan, kwamen niet verder in de repeteerruimte dan bier drinken en blowen). De studie filosofie heeft plaatsgemaakt voor een studie religiewetenschappen. Maar teksten ben ik blijven schrijven.
Ik besluit mee te doen aan een poëziecompetitie op de Radboud Universiteit. Ik val in de prijzen en het gedicht ‘Looking Down’ wordt opgehangen in de Erasmustoren. Daar moet alleen wel een naam onder.
Hoewel ik mijn gevoelens en gedachten deel in mijn teksten schrijf ik soms voor een ander of overdrijf ik dingen. Het zijn dus niet helemaal mijn “echte” gevoelens en gedachten. Ook ben ik in 2010 bezig met een wetenschappelijke carrière starten en wil ik die twee werelden uit elkaar houden. De auteur in wetenschappelijke artikelen en de dichter. Ik heb een pseudoniem nodig.
Als eerbetoon aan mijn opa kies ik voor zijn onderduiknaam uit de oorlog. Hij was zogenaamd Johannes Meyers. Gebruikte die naam als masker. Ik vind het passend. Niet dat een pseudoniem hetzelfde is als een schuilnaam uit de oorlog natuurlijk, maar toch. Ik ben Johannes Meyers, maar ook weer niet.
2020
We zijn weer tien jaar verder. Ik heb nog een tijdje met een vriend wat muziek proberen te maken, maar ook dat bleef beperkt tot drinken en filosoferen. De studie Religiewetenschappen heb ik afgerond. De wetenschappelijke carrière heb ik ingewisseld voor een loopbaan in het onderwijs. Maar teksten ben ik blijven schrijven. Nu steeds vaker in het Nederlands. Nog steeds soms voor mijzelf, dan weer om een ander een hart onder de riem te steken zoals met ‘In een klein bruin café‘.
Vrienden en kennissen zeggen steeds vaker dat ik de teksten moet delen met de wereld. Het is 2020, het hoogtepunt van de coronapandemie en ik, net als de rest van de wereld, zit thuis opgesloten. Geen beter moment om een website te beginnen waar ik mijn teksten op publiceer. JohannesMeyers.com is geboren.
Het doel van de site?
Laat de teksten oude emoties oproepen die je misschien vergeten was of al een tijdje niet meer hebt gevoeld. Hopelijk helpt de tekst lezen met de verwerking ergens van, realiseer je je dat je niet de enige bent die met iets zit, of roept het juist een mooie herinnering en blijdschap op. Of laat na het lezen van een gedicht je gedachten gaan en kom tot nieuwe inzichten over het onderwerp. Wie weet lossen we samen wel een wereldprobleem op. De kans is klein, maar ja, er zijn tegenwoordig al genoeg mensen die alles denken te weten en dit ook zo hard mogelijk uitschreeuwen. Laten wij dan maar gewoon even achteroverleunen en filosoferen.
Kortom:
